Gedicht

Geschreven door Malik

Ik dicht om leegtes te vullen met mooie woorden de waarheid verhullen,
zodat niemand het ziet tegen pijn en verdriet.

Ik dicht om leegtes te vermijden om niet alleen te hoeven lijden,
om niet te laten delen in de ware reden en naast mij neer te leggen als ik ben moegestreden.

Ik sta nu niet op de top van een berg, zoals het hoort, maar hang in een hachelijke positie boven de afgrond. Ik zit in de leegte te staren, het gat in m'n hart doet pijn.

Maar goed, veranderingen gingen vlug en vrij hard kwam het einde steeds dichter bij, niet verwacht die harde klap, jouw oneerlijkheid nooit gezien, heel knap. Ik stond verbijsterd toe te kijken, hoe jij mijn hart de grond in trapte.
Nu zie ik spoken rennen door mijn hoofd en schrijf woorden op papier.

De drukte rustend in m'n gespannen lijf. Ik krijs stilte om mij heen.
De donkere nacht knoopt m'n lichaam als open bezit.
Dat het gebeuren zou, wist ik zeker, al zei je van niet. Wanneer het zou komen dat wist ik nog niet.

Jij kon op me bouwen, voor nu en altijd.
Jij kon me vertrouwen, voor nu en altijd.
Jij kon op me leunen, voor nu en altijd.
En ik, ik zou je steunen, voor nu en altijd.

Hopend dat je me nooit verlaat.

Waar het leven geen waarheid kent, alleen leugens.
Zo het moed vergde om te sterven...het vergde meer moed om te leven.

Waar het leven geen angsten kent, alleen pijn.
Waar het leven geen wanhoop kent, alleen nacht.
Waar het leven geen liefde kent, alleen verdriet !

Malik

Markeer als favoriet

Bookmark

Email dit artikel

Commentaar (2) Add Comment