Breaking News

Tolerantie voor bhullshit

Je kent het wel: even levelen', 'even bijpraten' of een 'klassieke win-winsituatie'. Wie een warm voorstander is van nutteloze, volkomen inhoudsloze discussies moet vooral te lang aan een vergadertafel zitten. In een gesprek wat aan elkaar hangt middels geprutsel, lijm en stukjes karton, is de mens in den beginne (on)gelijk, al is het maar omdat roze olifantjes alleen bestaan wanneer je ze benoemt. Back to reality.

Een doodgewoon dagje in vergaderland. Het woord is aan de manager: "Laten we in het kader van de optimal flow van de meeting de mijlpaal even in een bilateraaltje aftikken. Dan kunnen we meteen in een helikopterview levelen over de targets die we willen tackelen en sparren over de nieuwe mogelijkheden om in de volgende periode, in het kader van de pro-activiteit, de taskforce te optimaliseren." Ik kijk met een ongeïnteresseerde blik naar de uiterst saaie uitstraling van deze man en zou al viermaal TBS hebben gekregen op basis van de gruwelijkheden die zich in mijn hoofd afspelen. Je kent het wel, kijkend naar je collega en denken: "wat zou er gebeuren als ik mijn kopje thee, zonder enige aanleiding, in zijn gezicht gooi? Gewoon omdat ik er zin in heb en niet alles een reden hoeft te hebben.” Achjaa.. een wijze man zei me (fluisterend in een voice-memo op de app): "Het is een teken van een ontwikkelde geest om met een gedachte te kunnen spelen zonder die te accepteren." Ondertussen ben ik vier Facebook updates en twee WhatsApp gesprekken verder en vraag ik me af hoeveel suiker ik eigenlijk in mijn thee zal doen.

Net zoals enquêtes dienen vergaderingen vooral te bevestigen wat we intuïtief al weten. In het besloten deel van het kantoor liggen dossiers opgestapeld. Op de trap, langs de wanden, rijen ordners, overal papier. Op een blauwe map in de kast staat met viltstift: GUTFEELING. Een soort van zakelijke intuïtie. Meestal uitgesproken als k*tfeeling. Een beetje in de trend van een ex-collega, die voordat hij vertrok in blokletters op de deur van de directeur schreef: "JIJ BEPAALT MIJN LEVEN NIET.”

Wanneer je de massa verlaat, zal je onvermijdelijk terechtkomen tussen een horde van Antipsychotica-maniakken die de wereld op een andere manier benaderen. Hoe idioot is het eigenlijk? Hoe egomaniakaal en vijandig is het tegen opzichte van de rest van de goed functionerende goed gekwalificeerde meelopers? Waarom zou ik de rest verder blootstellen aan mijn zinloze onaantrekkelijke fantasieën? Stel dat ze hun leven proberen te vormen naar zulk gezwam? Het is niemands schuld, het is het spel. Dat veroorzaakt een bepaalde staat van je hersenen, iets tussen transcendentale meditatie en een heroïneroes.

.....Ik hoor mijn naam galmen door de ruimte en hoor nog net hoe mij gevraagd wordt wat ik er van vind. "Uiteraard ben ik het eens met wat de heer Brugman zojuist formuleerde.” En reageer met: "Uit de kwartaalcijfers valt op te maken dat de strategie van het bedrijf vruchten afwerpt." Ik krijg een goedkeurend knikje van de man die zojuist het lijdend voorwerp in mijn gedachten was.

Weet je, als je ergens verplicht aanwezig dient te zijn waar je logisch gezien nooit aanwezig zou zijn geweest, kan alleen het onlogische overleven en bloeien. Daarom kunnen managers praten zonder iets te zeggen en kan het publiek horen zonder te luisteren. Onze gevoeligheid voor autoriteit kan bhullshit geloofwaardig maken. Het is als een schimmel dat over de samenleving woekert. Zolang de bron maar betrouwbaar overkomt, trappen de meeste argeloze 'luisteraars' met open ogen in de grootste flauwekul.

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 12357 keer
Beoordeel dit item
(2 stemmen)
Gepubliceerd in Columns
Souad El Mocaddem

Souad, a.k.a Le Sem. Meer dan 24 jaar gevestigd in het echt. Woont in een dorp. Heeft rechten gestudeerd in een stad. Verder is zij wannabe fotograaf en is zij perfectionistisch in contrast met chaos. Haar karakter is soms zwak, vaak verborgen en soms overwonnen. Voorliefde voor onontgonnen rariteiten en logica maken haar teksten deels onbegrijpelijk.    Maar dat deel laat ze geheel aan de verbeelding over.

Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 282 gasten en geen leden online

In Beeld