Het zeehondje en de muskusrat
Wikipedia.org
Wat maakt het ene dier meer het beschermen waard dan het andere? Is het afwezigheid van concurrentie met de mens of heeft het toch te maken met de aaibaarheidsfactor? Die vraag kunnen we ons ook stellen voor de mens.
Sommige dieren hebben alles mee, zo lijkt het. Het is vreemd dat de zeehond, walvis, of tijger ooit genadeloos gejaagd werden om hun vlees, vacht of andere lichaamsdelen en nu met felheid beschermd worden. Degenen die hen beschermen gaan daarbij niet altijd scrupuleus te werk, om het eufemistisch uit te drukken. Andere dieren daarentegen worden nog steeds medogenloos gejaagd. Toch zijn ook zij mooie dieren, schone dieren en bezitten ze intelligentie en grote familiezin. Enkele voorbeelden zijn de rat en de familie der woelmuizen waartoe ook de muskusrat behoort. Een dier afkomstig uit Noord-Amerika, dat gefokt wordt in de bontindustrie, kortom een 'mooi' dier, dat hier in Nederland niettemin vogelvrij is. Geïntroduceerde dieren (en planten) hebben geen natuurlijke vijanden en kunnen zich ongehinderd voortplanten. Echter ook de muskusrat heeft vrienden en boze tongen beweren dat de vangers aangehouden worden bij wijze van werkgelegenheidsproject. Is de muskusrat werkelijk een bedreiging voor onze waterkering? Het dier graaft inderdaad burchten en gangen in onder andere de dijken. Is het niet een betere vraag of we andere materialen voor de dijken dienen te gebruiken, waardoor deze dieren geen gelegenheid tot graven meer krijgen.
Wat is het punt van dit betoog. Het pijnlijke punt is dat we ook op deze wijze naar de diverse mensengemeenschappen kunnen kijken. Degenen die veilig ver weg zijn geen concurrentie aangaan zijn in de praktijk meer 'beschermingswaard' dan grote gemeenschappen dichterbij die bovendien aan invloed lijken toe te nemen. De Dalai Lama en zijn volk zijn meer beschermenswaard voor de westerse mens dan de Palestijn of andere inwoner van het midden oosten. De Dalai Lama heeft hulp gevraagd bij de westerse mens, echter die westerse mens reageert niet of nauwelijks, geeft hem slechts toestemming om hier te komen en spreken. Nog zo'n volk dat met de tijger of walvis vergeleken kan worden: het joodse volk. Ooit genadeloos bijna-uitgeroeid, voorwerp van medische experimenten bovendien, toen deze gemeenschap hier nog woonde en invloedrijke posities verworven had. Nu heeft het promotie gemaakt richting beschermde status en heeft het een soort eigen nationaal park toegewezen gekregen: het voormalige Palestina. Daarbij moesten die lastige oorspronkelijke bewoners wel eerst plaatsmaken, echter dat geeft niet, want het zijn leden uit de vogelvrije gemeenschap der moslims. Zij staan voor de diersoorten waarvoor meldpunten bij de gemeente bestaan. De diersoorten waarmee de proefdiercentra nog steeds gevuld mogen worden. Valt er nog meer over te zeggen? Wat is het antwoord op de vraag waarom de ene mensengemeenschap meer beschermenswaard is dan de andere?
Hajar Mulder
In theorie is het makkelijk deze vraag te beantwoorden, echter de praktijk leert dat rechtvaardigheidsdenken altijd gevolgd wordt door een hoop mitsen en maren, zeker wanneer eigenbelang blijkbaar in het geding is. Echter is eigenbelang werkelijk gediend met het uitroeien of verdrijven van een volk ten gunste van een ander?
Chat 
Inloggen
Registreren
Help
Zoeken
