Wie loopt er weg met Hirsi Ali?

Geschreven door Mohammed Benzakour

De weldenkende schreeuwde: Bush, niet doen, u maakt meer kapot dan ons lief is!. Toch is Bush Irak binnengevallen. Met een bom vol leugens. Geteisterd door armoede, ziekte en terreur is de oude bakermat van beschaving verworden tot een spooknatie. Geen verkiezing kan dat veranderen. Maar Bush haalt er zijn schouders bij op. Hij brengt immers vrijheid en democratie. De weldenkende schreeuwde: Bush, niet doen, u maakt meer kapot dan ons lief is!. Toch is Bush Irak binnengevallen. Met een bom vol leugens.

Geteisterd door armoede, ziekte en terreur is de oude bakermat van beschaving verworden tot een spooknatie. Geen verkiezing kan dat veranderen. Maar Bush haalt er zijn schouders bij op. Hij brengt immers vrijheid en democratie.

Vandaag krijgt Hirsi Ali de Harriët Freezering uitgereikt, de jaarlijkse emancipatieprijs van Opzij. Deze toekenning heeft veel weg van het kandideren van Bush voor de Nobelprijs voor de Vrede.

De hamvraag luidt: in welke mate past Hirsi Ali in de traditie van vroegere emancipatiestrijders? Antwoord: goeddeels nihil. Reden: een emancipatiestrijd eist ad fundum sympathie van de groep voor wie je zegt te strijden.

Homos liepen weg met Gerard Reve; Amsterdamse huisvrouwen liepen weg met Joke Smit; moslimjongeren lopen weg met Abou Jahjah, Tariq Ramadan en Nawal el Sadaawi; arbeiders liepen weg met Drees, studenten met Cohn-Bendit, zwarte Amerikanen met Malcolm X en Martin Luther King. Maar wie loopt er weg met Hirsi Ali? Geen onderdrukte moslimas. Wel de Wildersen, de Cliteurs, de Kroesen, de Dresselhuysen, de Winters en de Spruyten van deze wereld. En natuurlijk de niet aflatende media. Ofwel: het establishment. Dit terwijl emancipatie van nature een strijd is van niet-gevestigden versus gevestigden en hun instituties.

Natuurlijk kan Hirsi Ali er niets aan doen dat zij omringd wordt door aanbiddende redacteuren en het kliekje in maatpak gestoken neoconservatieven. Ze kan echter wel bij zichzelf te rade gaan wáárom dat zo is. Het antwoord is al eens gegeven, door vertegenwoordigers van een drietal Marokkaanse vrouwenorganisaties. Zij schreven in de Volkskrant dat het maatschappelijk debat inzake integratie, migratie en burgerschap vooral over de ruggen van moslimvrouwen wordt gevoerd. In dit debat overheerst het woord van de rechtse intellectueel, een paar liberale vrouwen en veel liberale mannen. [] Ondertussen wordt vrouwen hun stem ontnomen. Wij lopen blauwe plekken op in de strijd voor onze rechten en acceptatie van onze verscheidenheid aan behoeftes. [] Wij zijn speelbal geworden in de mantras over huiselijk geweld, seksualiteit, migratie en assimilatie. Niet de gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen, van wit en zwart, staat centraal. Nee. Sekse en etniciteit worden tegen elkaar uitgepeeld.

Met haar liberale Jihad heeft Hirsi Ali (vaak in co-auteurschap met Geert Wilders) niet alleen bijgedragen aan een hetze die als een soort appeasement van extreemrechts fungeert, maar ze schiep tegelijk de voorwaarden voor een toestand waarin de moslimse medeburger als tweederangs is gaan gelden.

De feiten spreken voor zich. Na haar loze verdachtmakingen van islamitische scholen (kweekvijvers voor terreur) en haar ongrondwettelijke oproep om bij sollicitaties moslims ideologisch te screenen (we dachten dat we het beroepsverbod met veel bloedvergieten hadden opgeheven) weten we ook dat Hirsi Ali gestemd heeft voor afschaffing van de Wet Samen: een wet die werkgevers verplicht een zekere percentage allochtonen in dienst te nemen. Een besluit dat een verdere verslechtering inhoudt voor de arbeidsparticipatie en daarmee de emancipatie van de moslimvrouw.

Als Hirsi Ali het zo goed voor heeft met onderdrukte vrouwen waarom spreekt ze zich nooit uit over de kaalslag die thans gaande is onder vele vrouwenorganisaties? Waarom horen we, bijvoorbeeld, geen protesten tegen de gedwongen sluiting van het Clara Wichmann Instituut?

Ook haar motieven voor de overstap naar de VVD zijn discutabel. Die was ingegeven door afkeer van het linkse multiculturalisme', en vanuit het motief iets goeds te doen voor mishandelde moslimvrouwen. Maar als in de vrouwenhulpverlening over één misstand consensus bestaat dan is dat deze: het verkrijgen van een zelfstandige verblijfsvergunning duurt te lang. Gevolg: vrouwenmishandeling (moslim en niet-moslim) wordt hierdoor indirect in stand gehouden. Pogingen vanuit PvdA, GroenLinks en SP voor wettelijke regelingen voor een snellere zelfstandige verblijfsvergunning (zodat de vrouwen dus niet het land uit moeten wanneer zij weglopen en aangifte doen) zijn jarenlang gestrand op onwil van de liberalen. Op dit punt heeft Hirsi Ali schrikbarend snel ingebonden. Ook zij handhaaft nu het VVD-credo dat het in aanmerking komen voor een eigen verblijfsvergunning individueel (dus ook in geval van mishandeling) beoordeeld moet worden. Uit angst voor 'een aanzuigende werking'.

Voorwaar: de strijd tegen onderdrukking van de moslimvrouw moet in de eerste plaats gevoerd worden door de moslimvrouwen zelf. Als daarvoor taboes moeten worden geschonden, prima! Als daarvoor gediscussieerd moet worden gevoerd over gedwongen uithuwelijking, huiselijk geweld en onvrijheid, uitstekend! Maar het ware feminisme dat zijn oorsprong vindt in de strijd voor gelijkheid, tracht Hirsi Ali op gevaarlijke wijze te kapen. Daarmee maakt zij - net als Bush - meer kapot dan ons lief is.

De Hariët Freezerring voor Hirsi Ali is aldus een mop; de Prijs voor Discriminatie zou passender zijn.

Maar niet getreurd. Kijk eens naar onze binnensteden: die derde feministische golf is allang gaande! Enkel: zij is niet gaande dankzij, maar ondanks Ayaan Hirsi Ali.

Mohammed Benzakour, publicist
Anja Meulenbelt, schrijfster, 1e Kamerlid voor de SP

Markeer als favoriet

Bookmark

Email dit artikel

Commentaar (0) Add Comment

RSS feed Commentaar

Schrijf commentaar

< Vorige		Volgende >

Login

Polls

Onze diensten

Hoofdmenu

Gebedstijden

Chat

Nieuws

Hadith