Khalid Boudou en Chandra Doest hebben net hun eerste boek af! Goede schrijvers? Het Schnitzelparadijs van Khalid Boudou leest in ieder geval lekker weg; hoe dat met het boek van Chandra Doest (Anton en Anissa) kan ik niet zeggen, want die heb ik niet gelezen. Boeken van allochtone schrijvers verschijnen aan de lopende band, het lijkt wel een rage! Er is in ieder minstens één uitgever die hiervan profiteert, en dat is Vassallucci!

Dit zijn echter niet de enige allochtone schrijvers! Zo heeft de cabaretière Nilgün Yerli een autobiografische roman (De Garnalenpelster) geschreven. Net als Abdelkader Benali (Bruiloft aan zee), Kader Abdollah, Said El Hajji (de tweede Rushdie?) en vele andere allochtone schrijvers die hun schrijfkunsten aan lezend Nederland willen laten zien. Maar zijn deze allochtone schrijvers nu echt zo goed zoals verschillende bladen en uitgevers beweren? Wat maakt deze schrijvers nu anders dan 'gevestigde' autochtone schrijvers?

Onder mijn lezende kennissenkring zijn verschillende favorieten aan te wijzen. Namen als Khalid Boudou (debutant), Malika Oufkir en Hafid Bouazza zijn erg in trek. Als je de vermeende verkoopcijfers mag geloven doe vooral de 'allochtone' debutanten het erg goed. De vragers van deze multiculturele boeken zijn vooral in de multi-etnische 'hoek' te vinden. Nu vraag ik mij af hoe het nu komt dat nu vooral deze 'allochtone' schrijvers veel in het nieuws komen? En wat zou nu die multiculturele boeken zo interessant kunnen maken om te lezen?

Als ik zelf stil sta bij deze laatste vragen, heb ik gauw het idee dat deze laatste schrijvers niet gehuldigd worden om hun schrijfkunst, maar meer om het feit dat ze van allochtone komaf zijn. Is dat wel zo? Misschien zie ik het dan toch verkeerd, en hebben schrijvers als Nilgün Yerli en Kader Abdollah een aantrekkelijkere schrijfstijl dan bijvoorbeeld Harry Mullisch? Hoezo? Nou van het laatst verschenen boek van Harry Mullisch heb ik niet zoveel in de landelijke dagbladen kunnen vernemen!

Misschien zie ik het verkeerd en ligt het niet zozeer aan de aantrekkelijkheid van het leesvoer in deze nieuwe multiculturele boeken, maar meer in iets anders. Misschien is juist het feit dat het boek van bijvoorbeeld Said El Hajji (De dagen van Sajtan) zo provocerend is ten opzichte van veel Moslims, wat het boek vooral voor de autochtone Nederlandse leespubliek zo aantrekkelijk maakt? Of ligt het meer aan de nadruk op de treurige leventjes die deze allochtone schrijvers lijden (of hebben geleden?) die het zo aantrekkelijk maakt hun boeken te lezen!!?

Voor een aantal van deze schrijvers die hun succes eigenlijk te danken hebben aan hun etnische achtergrond heb ik om het voornoemde een beetje medelijden! Hoezo? Nu lijkt (=schijn?) het alsof deze groep multi-etnische schrijvers sterallures beginnen te krijgen door al die publiciteit. Als dat zo is (en ik neem aan dat ze er dan ook een leuk zakcentje mee verdienen) is het dan die negatieve beeldvorming die ze hun cultuur of (ex-) godsdienst bezorgen dat waard? Uiteindelijk vormt die cultuur (en bij sommige schrijvers ook het geloof) dé reden waarom de boeken van deze schrijvers worden gelezen! Het door hun geschreven boek wordt gevormd door hun identiteit! En zonder cultuur en/of geloof heb je geen identiteit, en van dat laatste moeten die schrijvers nu net hun duiten verdienen! Of zie ik het zo te zwart-wit?

Abdessamad

Commentaar (0)

RSS feed Commentaar

Naam

Email

Titel

Commentaar

kleiner | groter

Versturen via email (Alleen voor geregistreerde gebruikers)

Ik heb de voorwaarden gelezen en ga akkoord met de voorwaarden gebruikers voorwaarden.

Schrijf de volgende tekens

Geef commentaar